تا به حال اخترشناسان تصور می کردند که ابرسیاه چاله ها می توانندتنها بر منطقه اطراف خود تأثیر بگذارند. یک همکاری علمی از طرف دانشمندان در مرکز تحقیقاتی هیدلبرگ نشان داد که گازهای سرگردان در فضا قادرند اشعه گامای منتشر شده از سیاه چاله ها را جذب کنند و به شدت گرم شوند. این نتیجه خیره کننده نقش بسیار مهمی را در شکل گیری ساختار کهکشان در عالم کیهانی ایقا می کند.

هر کهکشان، دارای یک ابرسیاه چاله در مرکز خود است. چنین سیاه چاله هایی می توانند اشعات بسیار پر انرژی گاما را منتشر کنند که به آن ها بلازار می گویند. بر خلاف تمام اشعات مرئی مانند نور و امواج رادیویی که به راحتی در عالم کیهانی جا به جا می شوند، اشعات گاما این چنین نیستند. تعامل این موج خاص رادیویی با نور مرئی که توسط کهکشان تولید می شود، آن را به ذرات پایه ای الکترون و پوزیترون تبدیل می کند. این ذرات با سرعت نور حرکت می کنند. در نهایت توسط گازهای سرگردان کند می شوند و انرژی آن ها به گرماتبدیل می شود. در نتیجه گازهای اطراف نیز کم کم گرم می شوند. در حقیقت گرمای گازهای نیمه متمرکز در آن منطقه 10 برابر بالاتر رفته و در مکان های با تمرکز بالا، بیش از صد برابر افزایش می یابد.

فضاپیمای روسی «سایوز» اواخر شب گذشته (دوشنبه) با همراهی سه سکنه جدید ایستگاه فضایی بین‌المللی، سفر دو روزه خود را به سوی این مدارگرد آغاز کرد.

 جو آکابا، ‌فضانورد ناسا، گنادی پادالکا و سرگئی روین روسی بر روی فضاپیمای سایوز TMA-04M از مرکز فضایی بایکنور قزاقستان در ساعت 11:01 به وقت محلی به سوی ایستگاه پرواز کردند.

این فضاپیما قرار است روز پنج‌شنبه به ایستگاه فضایی ملحق شود.

این فضانوردان به محض ورود جمع حاضر در ایستگاه را به شش تن خواهند رساند. دیگر همکاران آنها در ماموریت اکسپدیشن 31 شامل دون پتیت، فضانورد ناسا، آندره کویپرس هلندی و فرمانده اولگ کونوننکو هستند که از اواخر ماه آوریل به تنهایی کنترل ایستگاه را بر عهده دارند.

این پرواز ابتدا قرار بود در تاریخ 29 مارس صورت بگیرد اما یک تاخیر شش هفته‌ای برای انجام یک آزمون فشار بر روی فضاپیمای اولیه ساوز باعث تعویض آن با این نمونه جدید و پرتاب این فضانوردان در شب گذشته شد.

گروه جدید قرار است برای چهار ماه در ایستگاه باقی مانده و در اواسط ماه سپتامبر به زمین بازگردند.

پادالکا در حال حاضر دو سابقه حضور طولانی‌مدت در ایستگاه را در پرونده خود داشته اما برای دو فضانورد دیگر این تجربه با سایوز کاملا جدید است.

آکابا پیش از این یکبار در ماموریت STS-119 شاتل دیسکاوری در سال 2009 به مدت دو هفته به تنهایی از ایستگاه دیدن کرده بود اما برای روین این تجربه اولین حضور در مدار خواهد بود.

آکابا، پادالکا و روین هر سه به عنوان مهندس پروازی به فرماندهی کونوننکو در ایستگاه حضور خواهند داشت.

یک سیارک عظیم در ابعاد یک اتوبوس مدرسه با عبور از داخل مدار ماه و بدون ایجاد خطری جدی، روز یکشنبه از کنار زمین عبور کرد.

 سیارک 2012 JU به پهنای 12 متر، روز یکشنبه 13 می (24 اردیبهشت) از فاصله 191 هزار کیلومتری زمین عبور کرد.

بر اساس گزارش برنامه «اشیاء نزدیک به زمین» ناسا در آزمایشگاه پیشرانه جت (JPL)‌، فاصله این سیارک در داخل مدار ماه حدود 383 هزار کیلومتر بوده است. همچنین مدت زمان چرخش این سنگ فضایی بدور خورشید نیز در حدود 3.2 سال بطول می‌انجامد.

عبور سیارک‌هایی در این ابعاد، پدیده چندان غیر معمولی محسوب نمی‌شوند؛ در نخستین روز از ماه آوریل (13 فروردین) نیز سیارک عظیم 2012 EG5 به پهنای 46 متر از فاصله 230 هزار کیلومتری زمین عبور کرد.

اما این سیارک ها در مقایسه با سیارک 2005 YU55 در ابعاد یک شهر، بسیار سبک وزن و کوچک محسوب می‌شوند. این سیارک عظیم ماه نوامبر گذشته از فاصله 325 کیلومتری زمین عبور کرد و به گفته محققان بزرگترین نمونه‌ای است که از سال 1976 میلادی از کنار زمین گذر کرده است.

محققان تاکنون هشت هزار و 900 سیارک نزدیک زمین کشف کرده اند، اما تعداد این سیارک ها احتمالا بیش از این تعداد است. محققان برنامه اشیاء نزدیک به زمین ناسا و محققان نجوم بطور مستمر سیارک های بالقوه خطرناک برای زمین را مورد رصد قرار می دهند.

گفته می شود، اصابت سیارکی به پهنای 10 کیلومتر در 65 میلیون سال قبل با زمین باعث انقراض نسل دایناسورها شده است.

تلسکوپ فضایی هابل در حال کشف معمای پیچیده پایان عمر ستارگان و اتفاقات پس از آن است. 
مرحله ای که ستارگان از سوخت اتمی خاموش می شود مرحله ماقبل سیاره ای سحابی نامیده می شود. عکس جدید هابل از ابرسحابی Egg یکی از بهترین زوایای مرحله دراماتیک زندگی یک ستاره را نشان می دهد .

مرحله ماقبل سیاره ای سحابی دوره ای کوتاه در یک چرخه تکاملی ستاره ای است و با سیارات هیچ تناسخی ندارد. در طی چند هزار سال، گرمای ستاره سالخورده در مرکز سحابی ، آن را گرم می کند، گازها را به جنب و جوش می اندازد و باعث درخشش این سحابی مانند سیاره ای درخشان می شود. زندگی کوتاه ماقبل سیاره ای سحابیی به این معناست که تعداد بسیار کمی از آن ها می تواند در دنیا وجود داشته باشد دیدن یکی از این سیارات بسیار نادر است.

علاوه بر این، این سیارات بسیار تار هستند، برای مشاهده آن ها به تلسکوپ هایی با قدرت و دقت بسیار نیاز است. ترکیب نادر بودن و تار بودن نشان می دهد که این مرحله به تازگی برای بشر شناخته شده است و سحابی Egg اولین این نوع بود که در 40 سال پیش کشف شد و بسیاری از اسرار این مدل هنوز در پرده ای از ابهام قرار دارد.

وقتی کریستوفر ت.راسل به عکس یک قطعه سیاره، فرستاده شده از سوی فضانورد Dawn ،نگاه می کرد، همانقدر که در باره مسائل علمی این عکس سخن گفت در باره زیبایی های این عکس نیز سخن بسیار گفت.

راسل در این باره می گوید:" وستا (Vesta) دقیقا شبیه به یک سیاره است. سطحی بسیار زیبا دارد، با ارزش تر و متنوع تر از آنچه ما فکر می کردیم. ما می دانستیم که سطح وستا رنگارنگ است ، اما فکر نمی کردیم چنین تنوع و وضوح رنگ و جزئیات و ارتباط آن ها با یکدیگر را این چنین ببینیم. ما معدن طلایی در وستا یافت نکردیم اما همچنان وستا یک معدن طلاست."

فضانورد Dawn از جولای 2012 در حال گردش به دور وستا و جمع آوری اطلاعات از این قطعه سیاره است. این قطعه سیاره که بین مریخ و مشتری قرار دارد، 321 میلیون مایل با زمین فاصله دارد.